Sizden Kalan Keskin Yeşil – ONUR CAYMAZ

“Siz de gittiniz Leylâ Hanım. Siz de… Biz öyle dostsuz, öyle heyecansız kaldık ki siz de bizi bu kötü dünyaya bıraktınız. Şimdi çok azız burada. Siz orada kim bilir nicesiniz? Sahi, buradayken iyi miydiniz?” Bana öyle demişti: “Erken kaçabilirsen bir akşamüstü işten çık da gel, Teşvikiye’de çay içelim, hatta Nar’ı da getirsen keşke… Ama dur dur, üşütmeyelim çocuğu…” Çok istiyordum, tabii ki gelirdim zaten; belki ailecek bile uğrardık, hem Aslı da çok seviyordu sizinle sohbet etmeyi, öyle dört başı mamur edebiyat muhabbetinden hoşlanmazdı, üstelik ona neydi kim kime ne demiş, onu…