KASABANIN EN GÜZEL KIZI – CHARLES BUKOWSKI*

“Kasabanın en güzel kızıydı Cass… Ya çok neşeliydi ya da çok hüzünlü. Ortası yoktu Cass’ta. Onun için deli diyenler vardı. İçi ölmüştü onların, onlar anlayamazlardı. Erkeklerin zaten umrunda değildi bu, onlar için bir seks makinesiydi yalnızca.” Muzaffer Gümüşsu, Bukowski’nin “Kasabanın En Güzel Kızı” adlı öyküsünü resimledi. Uyarlama İllüstrasyon: Muzaffer Gümüşsu *Kasabanın En Güzel Kızı, Peyniraltı Edebiyatı dergisinin Ekim-Kasım 2016 tarihli 37. sayısında yayımlandı.

BORGES GERÇEKTE KİMDİ?

Borges gerçekte kimdi? Bir büyücü mü yoksa bir yazar mı? İflah olmaz bir okur mu? Yoksa kitaplara tapan bir pagan ya da kütüphanelere ibadet eden bir münzevi miydi? O dünyasını harflerin, kelimelerin, cümlelerin yani yazının üzerine kurmuş bir mühendisti. O öteki dünyayı da onun deyimiyle burada, kitaplarda bulmuş ve ölene kadar da kitaplara tapmış bir uslanmaz aşıktı. Uzun hayatının muhasebesini yapmış olsa, uykudan çok kitap okumakla ömrünü geçirdiğini rahatlıkla söyleyebilirdi. Tabii kör olduktan sonraki dönemi de bu ömrün içine katmak gerekir. Çünkü o kör olsa bile kitaplara dokunarak, koklayarak, okşayarak…

Truman Capote, Kurmaca Sanatı No:17

Truman Capote, Brooklyn Heights’ta, büyük bir zevk ve zarafet ile yakın zamanda restore ettiği geniş, sarı bir evde yaşıyordu. Evinden içeri girdiğimde, omuz hizasından yukarısı, içinde ahşap bir aslan heykeli bulunan ve yeni geldiği her halinden belli olan bir kutuya gömülüydü. Bir bıçkı tozu ve talaşlar hengâmesi ortasına nadide bir doğumu kuvvetli bir şekilde çekip “Burada!’’ diyerek sızlandı. “Daha önce hiç böyle görkemli bir şey görmüş müydünüz? Evet, işte bu! Onu görür görmez satın aldım, o artık tamamıyla benim.’’ “Oldukça heybetliymiş’’ dedim, “Onu nereye koyacaksınız ki?’’ “Neden ki, şömineye tabii…

Görünmez Kentler, Görünmez Kadınlar – Armağan Ekici

  Calvino, 1967-1980 arasında (44 yaşından 57 yaşına kadar) Paris’te yaşamış. Raymond Queneau ile bu yıllarda arkadaş olmuş; Queneau’nun konuları, yazı teknikleri çok ilgisini çekmiş; Oulipo grubuna 1972’de katılmış. Bu yıllarda, hem Queneau, hem de Calvino, ütopyacı sosyalist Charles Fourier’nin yazdıklarıyla da çok ilgilenmişler. Calvino’nun bu yıllarda gösterge-anlam ilişkileri üzerine de çalıştığını biliyoruz. Calvino’nun 1972’de yayımladığı Görünmez Kentler, tüm bu unsurların düğüm olmasıyla ortaya çıkmış bir kitap; içeriğinin olağanüstü renkliliğinin, kitabı oluşturan masalların ışıltılı hayal gücünün yanında, yapısıyla, Calvino’un bunu izleyecek iki romanını, Kesişen Yazgılar Şatosu ve Bir Kış Gecesi…